Ο Bernd Heinrich, Ζωολόγος, αναφέρει τους ανθρώπους ως σαρκοφάγα-αντοχής. Ως αφορά το περπάτημα.
Ο οποίος αναφέρει ότι εάν δεν έχετε τερματίσει ποτέ ένα μαραθώνιο, θα πρέπει να βρείτε μια καλή δικαιολογία για τον εαυτό σας. Πολύ δρομείς νιώθουν την πράξη τους ως επιστροφή στα πρωτόγονα ένστικτα. Μαθαίνει κανείς, πως νιώθει κάποιος όταν πρίν από 10.000 χρόνια η καρδιά, τα πνευμόνια και οι μύες του κινούνταν ακατάπαυστα με υγεία. Αυτοεπιβεβαιώνεται, κάτι που σπάνια επιτυγχάνει ο σύγχρονος άνθρωπος, την πρωτόγονη καταγωγή του.
Οι άνθρωποι γεννημένοι σαρκοφάγα-αντοχής "Είμαστε γεννημένοι για περπάτημα" σε μερικούς το περπάτημα είναι αναγκαιότητα της ανθρώπινης υπόστασης. Ο Louis Liebenberg αναφέρει ότι το περπάτημα είναι ριζωμένο μνήμη μας " το τρέξιμο είναι η υπερδύναμη, η οποία μας κάνει ανθρώπους, "βαθιά στο υποσυνείδητο". Ο Bernd Heinrich πιστεύει, "Είμαστε ακόμη δρομείς. Είμαστε όλοι μας γεννημένοι δρομείς". Ο μαραθωνοδρόμος Emil Zátopek έλεγε: Τα πτηνά πετούν, το ψάρι κολυμπάει, ο άνθρωπος περπατά. ….Ίσως ακούγεται λίγο αστείο για πρώτη φορά όταν έχουμε κατα νού την προκατάληψη ότι ο άνθρωπος είναι πρωταθλητής μεσαίας κλάσης που έκανε τα πάντα αλλά τίποτα με τον σωστό τρόπο: λίγο κολύμπι, λίγο σκαρφάλωμα, λίγο τρέξιμο. Αυτό βασικά ισχύει, αλλά υπό ειδικές περιπτώσεις αλλά ο άνθρωπος κυριολεκτικά είναι ο καλύτερος δρομέας: σε μεγάλες αποστάσεις με πολύ ζέστη. Οι λαγοί είναι εκπληκτικοί σπρίντερ αντέχουν για 45 δευτερόλεπτα στα 70 Km/h. Aυτή είναι η διαφυγή τους, γιατί οι αλεπούδες φτάνουν για λίγο το πολύ τα 60 Km/h. Το πιό γρήγορο ζώο επί εδάφους, ή λεοπάρδαλης, συνήθως θα πιάσουν το θήραμά τους μέσα σε μισό λεπτό ή το αφήνουν να φύγει.
Επίσης οι λύκοι ακολουθούν ένα ζώο όχι παραπάνω από ένα τέταρτο της ώρας, αλλιώς πεθαίνουν από υπερθερμία. Ο καλύτερος μεσαίας αποστάσεως δρομέας είναι η Αντιλόπη μερικά είδη καλύπτουν δέκα χιλιόμετρα σε δέκα λεπτά. Όμως λόγω της λεπτής τους σωματοδομής, τους λείπουν τα αποθέματα ενέργειας και μετά από το αργότερο 30 χιλιόμετρα είναι κατάκοπες. Έτσι είναι σε θέση οι γυμνασμένοι άνθρωποι, αυτό το αγώνα να μην τον χάνουν ποτέ, να ακολουθήσουν τις αντιλόπες μέχρι θανάτου. Οι ινδιάνοι ελαφοκυνηγοί Navojo αποτελούν τη καλύτερη απόδειξη. Έτσι μέχρι και πριν από λίγο καιρό αυτοί οι αυτόχθονες πολιτισμοί συνήθιζαν το κυνήγι διαρκείας. Ο λαογράφος Barre Toelken αναφέρει: έχω βιώσει στην δεκαετία του 50 έναν Navajo που κυνηγούσε ένα ελάφι. " Το ελάφι τράπηκε σε φυγή, σταμάτησε και κατέφυγε ξανά. Ο κυνηγός με σταθερό ρυθμό ακολουθώντας τα ίχνη του εν τέλη το κούρασε. Τότε πλησίασε το κατάκοπο ζώο και αφήνοντας το χέρι του στη μουσούδα του και το θανάτωσε με ασφυξία….. Οι κυνηγοί (Βουσμάνοι) τρέχουν 2 έως 7 ώρες nonstop για 35 χιλιόμετρα...το λιγότερο σε 37 βαθμούς – δεν σταματούν γιατί η αντιλόπη είναι πολύ γρήγορη. Αυτό είναι και το καίριο σημείο: Κανένα άλλο ζώο δεν τα πάει τόσο καλά με την ζέστη. Ο άνθρωπος είναι ο πρωταθλητής στον ιδρώτα. Έχουμε χάσει το τρίχωμά μας ώστε ο ιδρώτας να εξατμίζεται από το δέρμα μας καλύτερα. Μέχρι 2 λίτρα ύδατος την ώρα θα μπορούσαν να παραχθούν από 3 εκατομμύρια ιδρωτοποιούς αδένες.
Αρκετά ζώα ιδρώνουν κακώς ή και καθόλου. Ακόμη και οι σκύλοι, που μπορούν να λαχανιάσουν δεν έχουν καμία ελπίδα σε σχέση με τους ανθρώπους σε περιόδους καύσωνα.
Μία λεοπάρδαλη δεν επιθυμεί να τρέξει στον ήλιο πάνω από λίγα λεπτά αλλιώς κινδυνεύει από θερμοπληξία. Είναι προφανές ότι τα περισσότερα ζώα δημιουργήθηκαν για να συντηρούν νερό οι άνθρωποι όμως όχι.
Με την ικανότητα της απώλειας ύδατος, μπορούν να τρέξουν ακόμη και στον καύσωνα καταλαμβάνοντας μία θέση στο οικοσύστημα.
Ο άνθρωπος είναι γεννημένος κυνηγός διαρκείας. Δεν έχει μόνο το χαρακτηριστικό γνώρισμα της απώλειας του τριχώματος και του ιδρώτα. "Είμαστε από την κορυφή έως τα πόδια τροποποιημένοι ,και όμως αυτό δεν παίζει ρόλο στο περπάτημα. Αναφέρει ο ανθρωπολόγος Daniel Lieberman από το πανεπιστημίου του Harvard. Επί το πλείστον αφορά τις χαρακτηριστικές ιδιότητες του μαραθωνοδρόμου. Οι ταχύτεροι μεσαίας αποστάσεως δρομείς δεινόσαυροι ήταν δίποδα.
Ο βαδίζων όρθιος έχει ακόμη ένα πλεονέκτημα ότι η ηλιακή ακτινοβολία περιορίζεται κατά 60 %. Το μειονέκτημα υπολογίζεται στο ότι τα δίποδα εκθέτουν το κεφάλι στον ήλιο αλλά για την προστασία τους αναπτύχθηκε πολυτελώς το κυρίως τους τρίχωμα. Επιπρόσθετα πορεύεται ένα ειδικό αγγειακό δίκτυο το οποίο απομακρύνει την θερμότητα από τον ευαίσθητο εγκέφαλο.
Οι τένοντες είναι οι αποθήκες ενέργειας του δρομέα. Ο αχίλλειος τένοντας απορροφά το 40% της ενέργεια που θα είχε απολεσθεί και απελευθερώνεται στο επόμενο βήμα. Για την απλή βάδιση οι τένοντες δεν έχουν καμία μεγάλη σημασία.
"Με τη εξέλιξη αναπτύχθηκαν μεγάλοι τένοντες για το τρέξιμο", αναφέρει ο ανθρωπολόγος Lieberman. Οι γλουτοί μας σε σχέση με τα υπόλοιπα πρωτεύοντα είναι τεράστιοι. Ο γλουτός είναι ο μεγαλύτερος ανθρώπινος μύς. Κατά την βάδιση είναι ελάχιστα καταπονούμενος αλλά στο τρέξιμο παίζει ρόλο στην ισορροπία. Άλλοι δίποδοι δρομείς όπως τα καγκουρό έχουν μεγάλη ουρά ….Υπάρχει μια σύγκρουση στην θεωρία αν υπήρχαν γιαυτό αίτια ή ήταν παράλληλο αποτέλεσμα κάποια επίδρασης. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ποία ήταν η αιτία της εξέλιξης. Ειδικά αποδεικνύεται ότι η όρθια βάδιση έχει πολλά πλεονεκτήματα: καλύτερη ορατότητα στην Σαβάνα…. Τα ελεύθερα χέρια για την δημιουργία εργαλείων, όπλων ή την μεταφορά των παιδιών...
Η εξέλιξη για να γίνει ένας εξαιρετικός δρομέας μπορεί να ήταν αργή. Ο Bernd Heinrich υποψιάζεται ότι τα πρώτα δίποδα αρχικά είχαν μέτρια ταχύτητα μετά έπρεπε να βρεθούν το συντομότερο δυνατό σε ένα φρέσκο κουφάρι. Μόλις πήραν τη γεύση του κρέατος, αρχίζουν να κυνηγούν τα ίδια τα ζώα. Η διατροφή υψηλής ενέργειας είχε προφανώς κάτι τέτοιο πλεονεκτήματα που με το πέρασμα εκατομμυρίων ετών βελτίωσε τις δεξιότητες τους
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου μας σχετίζεται επίσης με το επιτυχημένο κυνήγι. Επειδή στο κυνήγι είναι σημαντική η ικανότητα ανίχνευσης και ο εντοπισμού. Κυρίως γιατί το θήραμα είναι πολύ πιο γρήγορο στην αρχή, η ιχνηλάτηση απαιτεί νοημοσύνη χρήζει δε αντοχής και ικανότητας οραματισμού ένα από τα πιο ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Ο Bernd Heinrich αναφέρει ότι χωρίς αυτό το πλαίσιο της οραματικής δύναμης, ο άνθρωπος δεν θα ήταν σε θέση να αντέξει όλο τον πόνο και την πίεση της επιδίωξης ενός φιλόδοξου στόχου. «Μπορούμε να φανταστούμε πράγματα που είναι πολύ στο μέλλον», γράφει ο Heinrich. «Βλέπουμε το θήραμά μας μπροστά μας, ακόμη και όταν έχει εξαφανιστεί πίσω από τους λόφους ή στη θολότητα, και τότε η ιδέα γίνεται η πιο σημαντική ώθηση μας και η δύναμή που μας επιτρέπει να φτάσουμε στο μέλλον είτε αυτό είναι ότι πρόκειται να αιχμαλωτίσθει ένα μαμούθ ή μια αντιλόπη ή να γραφτεί ένα βιβλίο ή ακόμη και να κάνουμε έναν χρόνο ρεκόρ σε έναν αγώνα. "
Ο σύγχρονος άνθρωπος εγκλωβισμένος στην καθημερινότητα απολαμβάνει το όφελος της γρήγορης μετακίνηση στο όχημά εις βάρος της υγείας του. Διακινδυνεύοντας καθημερινά την απώλεια της αρχέγονης ικανότητας για καθημερινή γρήγορη βάδιση.
Η παθολογική εγκεφαλική επιβράβευση κατά του άγχους με κατάχρηση σάκχαρης, καπνού και ουσιών οδηγούν σε καταστροφή των αγγείων.
Το κυνήγι για θηράματα έχει περιοριστεί στα ράφια του σούπερ μάρκετ και των γρήγορων απολαύσεων μικρών γευμάτων με τρανς λιπαρά.
Η ανάγκη για την επιβίωσης τροφοδοτεί το άγχος μας. Αυτή η έμφυτη φύση για σωματική εκτόνωση διοχετεύεται λανθασμένα μέσα από κακές συνήθειες.
Ο άνθρωπος λειτουργεί σαν ρομπότ ενστικτωδώς χωρίς να υπολογίζει του άλλους. Σαν ένα κακομαθημένο παιδί που τα θέλει όλα αμέσως χωρίς υπομονή χωρίς οραματισμό. Η ικανοποίηση του θεωρείται δεδομένη για κάθε επιφανειακή του όρεξη μέχρι την επόμενη.
Η περίσσεια ενέργεια που απλόχερα προσφέρουν τα αλμυρά σνακ και αναψυκτικά γλυκόζης αυξάνουν την πίεση του ρυθμούς της καρδίας.
Η περίσσεια γλυκόζης και ινσουλίνης καταργείται την σκέψη, (ανώτερη νοητική λειτουργία). Ζούμε σχεδόν ληθαργικοί αντιδρώντας αντανακλαστικά με κατώτερες νοητικές λειτουργίες σε κάθε πτυχή της σύγχρονης πραγματικότητας.
Όπως αναφέρει και το άρθρο μέσα από τον ιδρώτα και την καταπόνηση της κίνηση αυξάνεται πραγματική όρεξη για να κατακτήσουμε τον προσωπικό μας αγώνα, καλλιεργούμε τη δίψα για επιτυχία και την ικανοποίηση μετά από επίτευξη του προσωπικού μας στόχου.
Η πορεία μας είτε είναι μια πρωινή διαδρομή σε ένα πάρκο στον ήλιο είτε μια μεγαλύτερη διαδρομή με το ποδήλατο θα μας αποπληρώσει σε οφέλη πολλαπλάσια για την ψυχή και το σώμα.
Χάνοντας άλας και νερό ρίχνουμε την πίεση, ο μυϊκός κάματος και το γαλακτικό οξύ ενεργοποιεί τις ενδορφίνες και χαλαρώνουμε με φυσικό τρόπο.
Ευδιάθετοι και ξεκούραστοι παρατηρούμε αφυπνισμένοι τον χώρο, γύρο μας και μπορούμε να δημιουργήσουμε πνευματικά και να ζήσουμε κάθε συναίσθημα.
Εξάλλου η καθημερινότητα έχει μετατρέπεται σε μία ατελείωτη ουρά αναμονής κυρίως εκεί που η πρόσβαση στους πολλούς με το όχημα θα ήταν ευκολότερη. Μήπως η θεωρητικά δυσκολότερη με τα πόδια ίσως είναι και εν τέλη η συντομότερη. Θα πρέπει να ρίξουμε λίγο τους ρυθμούς μας αξιοποιώντας κάθε δευτερόλεπτο ανάλογα.
Γιατί όχι μετά πόδια στην δουλεία αν όχι με το ποδήλατο.
Τα ραντεβού και ο ελεύθερος χρόνος στην πόλη μπορούν συνδυαστούν να γίνουν πιο απολαυστικά με την βάδιση.
Ούτως η άλλος και η αναμονή στο κάθισμα του πολυτελούς μας αυτοκινήτου χωρίς κάποιον συνεπιβάτη δεν μας βοηθά ούτε κοινωνικά και επιβαρύνει και την κυκλοφορία και το περιβάλλον.
